Παρουσιάσθηκε την Παρασκευή 28/1/2011 στην αίθουσα του Εκκλησιαστικού Πνευματικού Κέντρου Μεγάλης Παναγίας Νεαπόλεως η παρουσίαση του Α΄ τόμου της Επιστημονικής Επετηρίδας της Ιεράς Μητροπόλεως Πέτρας και Χερρονήσου
Η Επιστημονική Επετηρίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Πέτρας και Χερρονήσου εκδίδεται σήμερα σε ένα νέο εκδοτικό αλλά και τεχνολογικό περιβάλλον που είναι συχνά δύσκολο κανείς να παρακολουθήσει τις επιπτώσεις του: (sites, ηλεκτρονικά περιοδικά, έκρηξη γραπτού λόγου μέσω Internet κ.λ.). Παράλληλα μια προϋπάρχουσα εντεινόμενη εκδοτική δραστηριότητα –βιβλία, άρθρα, διαδίκτυο– αντί να δίνει πάντα νέα ώθηση στην έρευνα συχνά την υπονομεύει. Βουνά αδιάβαστων άρθρων και βιβλίων αποθηκεύονται. Υπάρχουν εξελίξεις που συμβαδίζουν με την ένταση ενός αντι-διανοητικού κλίματος της εποχής που ευνοεί στο έπακρο όχι ακριβώς τον αθλητισμό, αλλά τον πρωταθλητισμό και πρώτιστα το ποδόσφαιρο, και με την περιστολή του χώρου ουσιαστικών συζητήσεων και αντιπαραθέσεων.
Το εύρος των θεμάτων που συμπεριλήφθησαν στον πρώτο τόμο που απόψε παρουσιάζεται στο φιλίστορο κοινό και ο τρόπος παρουσίασής τους από τον κάθε ερευνητή σηματοδοτεί την πορεία και τον σκοπό και τούτου του εκδοτικού εγχειρήματος.
Η Επετηρίδα αυτή προσκομίζει ένα επικυρωμένο σώμα άγνωστων εν πολλοίς γνώσεων επιτρέποντας παράλληλα στους αναγνώστες της να ελέγξουν την επιστημονική εγκυρότητα των γνώσεων αυτών γιατί εντέλει το ζητούμενο σήμερα δεν είναι πλέον να είναι ενημερωμένοι οι άνθρωποι, αλλά να έχουν στη διάθεσή τους και τα απαιτούμενα εργαλεία για να αποκωδικοποιούν την γνώση και τις πληροφορίες ώστε να μπορούν να ελέγχουν την ακρίβεια, την εγκυρότητα και την αξιοπιστία τους.
Πρόκειται για ένα χώρο αναζήτησης της γνώσης, για ένα εφαλτήριο μόρφωσης των νέων γενεών της πολυπολιτισμικής πλέον κοινωνίας μας, για μια πηγή γνώσης για τους Κρητικούς, ημεδαπούς και αλλοδαπούς, γι’ αυτούς που αγαπούν την Κρήτη και την Ιστορία της. Για ένα εγχείρημα που πατώντας πάνω σε στέρεα βήματα αγκαλιάζει ολόκληρη τη Μεγαλόνησο Κρήτη εκκλησιαστικά, πνευματικά, πολιτιστικά, κοινωνικά και επιστημονικά.
Στην ίδια εκδήλωση παρουσιάστηκε και το νέο βιβλίο του εκπαιδευτικού Μαμάκη Γεωργίου με τίτλο «Μετάβαση και συνέχεια στα εκπαιδευτικά συστήματα των εκτός των ορίων του νεοελληνικού κράτους ελληνικών επαρχιών-Από την Ελληνική Σχολή στο εν Νεαπόλει της Κρήτης Ελληνικό Γυμνάσιο»
Στο βιβλίο αυτό αναλύοντας συστηματικά τα κοινωνικά χαρακτηριστικά των μαθητών της Ελληνικής Σχολής και του Ελληνικού Γυμνασίου της Νεάπολης κατά την περίοδο της ύστερης τουρκοκρατίας, γίνεται προσπάθεια να κατανοήσουμε και να ερμηνεύσουμε το σύστημα μετάβασης των μαθητών αυτών από την μία εκπαιδευτική βαθμίδα στην άλλη. Επίσης, ολόκληρη την εκπαιδευτική πραγματικότητα και τον κοινωνικό της ρόλο σε στενή βέβαια σχέση με τους ενδοεκπαιδευτικούς και τους εξωεκπαιδευτικούς παράγοντες που αλληλοσχετίζονταν μ’ αυτήν, κάτω από το πρίσμα της ιστορικής τους εξέλιξης. Ανιχνεύεται, δηλαδή, το αν το σύστημα μετάβασης των μαθητών από την μία βαθμίδα στην άλλη και από τάξη σε τάξη συνιστούσε ένα πεδίο στο οποίο κυριαρχούσε η αυτονόητη αντανάκλαση των δομικών προσδιορισμών του εκπαιδευτικού συστήματος που απέβλεπαν, μέσω της διαχείρισης της γνώσης, στην απλή κοινωνικοποίηση η οποία επιτυγχάνονταν με την ενστάλαξη συγκεκριμένων νορμών και αξιών. Επίσης ερευνάται αν στόχος ήταν παραπέρα η κοινωνική επιλογή με την ανάθεση, την κατανομή ή την αναπαραγωγή των διαφόρων, οικονομικών και κοινωνικών ρόλων και θέσεων με όχημα την επιμεριστική αντιστοίχηση σχολικών βαθμίδων και κοινωνικών τάξεων. Ακόμη και το αν το σχολείο χρησιμοποιούνταν ως ιδεολογικός μηχανισμός άσκησης της πολιτικής εξουσίας στη βάση της συγκάλυψης των ανισοτήτων κάτω από το προκάλυμμα της αντικειμενικής πλάνης περί «ισότητας των ευκαιριών» και της συγκριτικής εξισωτικής συσχέτισης των ατόμων με βάση τον δείκτη νοημοσύνης. Υπάρχει επίσης προβληματισμός και για το κατά πόσο η συνέχεια και η μετάβαση στην εκπαίδευση οριοθετούσε, στα πλαίσια της διαπλοκής των «δομικών μετασχηματισμών με τις ενεργητικές υποκειμενικές δράσεις», το, απροσδιόριστο από πριν, αποτέλεσμα μιας σύγκρουσης, μιας διαμάχης, μιας διαπραγμάτευσης και ίσως μιας συναλλαγής ή ενός συμβιβασμού γύρω από την δύναμη, την εξουσία και την κυριαρχία. Συσχετίζοντας, ως εξαρτημένη μεταβλητή, τη σχολική διαδρομή των μαθητών του Ελληνικού Σχολείου και του Γυμνασίου της Νεάπολης (φοίτηση, επίδοση, διαγωγή κ.λ.π.) με τη δομή και τη λειτουργία των εκπαιδευτικών μηχανισμών ο συγγραφέας προσπαθεί τελικά ν’ ανιχνεύσει τις προκύπτουσες σχέσεις ανάμεσα στην εσωτερική οργάνωση, τη διαβάθμιση και τη δομή του εκπαιδευτικού συστήματος και στις αυτόνομες ή συστημικές λειτουργίες που μπόρεσε ή που αναγκάστηκε, στη βάση του προσανατολισμού και των αναζητήσεων των εξωτερικών επικαθορισμών του, να επιτελέσει.
Ποια ρε παλικάρια εκδοτική δραστηριότητα –βιβλία, άρθρα, διαδίκτυο– αντί να δίνει πάντα νέα ώθηση στην έρευνα συχνά την υπονομεύει;
ΑπάντησηΔιαγραφήΠώς την υπονομεύει; «Βουνά αδιάβαστων άρθρων» από ποιους είναι αδιάβαστα και πόσοι θα διαβάσουν το βιβλίο που παρουσιάστηκε; Μήπως θα γίνει μπεστ σέλερ; Πλάκα μας κάνετε μ’ αυτά που γράφετε;
Δεν έχετε καταλάβει ότι γράφετε σε μπλοκ και όχι σε σεμνότυφες φυλλάδες που αλληλογλύφουν;
«Υπάρχουν εξελίξεις που συμβαδίζουν με την ένταση ενός αντι-διανοητικού κλίματος της εποχής που ευνοεί στο έπακρο όχι ακριβώς τον αθλητισμό, αλλά τον πρωταθλητισμό και πρώτιστα το ποδόσφαιρο, και με την περιστολή του χώρου ουσιαστικών συζητήσεων και αντιπαραθέσεων». Άμα καταλαβαίνει κανείς πως διαπλέκονται αυτά ας τα κάνει σχόλιο να καταλάβουμε και οι υπόλοιποι.
Επίσης στο βιβλίο του Μαμάκη –φαίνεται ότι κάποια υστέρηση την έχουμε, μερικοί, αναγνώστες- μπορείτε να μας εξηγήσετε τι συμπεράσματα προέκυψαν από την έρευνα;
Ο Μαμάκης... Όταν δεν γλείφει τον Καρχιμάκη, ψάχνεται με την Εκκλησία... Πόσα αντίτυπα θα πουλήσει το βιβλίο?
ΑπάντησηΔιαγραφήΥ.Γ. Την πισίνα του σπιτιού του, την έχει δηλώσει στη Εφορία?
Ελληνική Σχολή και Ελληνικό Γυμνάσιο της Νεάπολης κατά την περίοδο της ύστερης τουρκοκρατίας;
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλά δεν είχαμε ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ;
Μάλλον θρύλος είναι.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαι αν λάβομε υπ' όψιν μας τα λεγόμενα του εκ Κρητικής καταγωγής πατριώτη μας του Λόγιου και Δημοσιογράφου Μανουήλ Γεδεών(γενν.το 1851).
Ο οποίος αποφαίνεται πως η τουρκική κυβέρνηση "ουδέποτε εν ομαλή καταστάσει πραγμάτων εμπόδισε την εν νάρθηξι και κελλίοις διδασκαλίαν"σημειώνοντας πως"μέχρι σήμερον ουδαμού ανέγνων
εν ομαλή καταστάσει πραγμάτων βεζίρας ή αγιάνηδες ή σουλτάνους εμποδίσαντας σχολείων σύστασιν ή οικοδομήν".
Εννοεί μάλλον λέγοντας"εν ομαλή καταστάσει πραγμάτων",τις περιόδους ηρεμίας ανάμεσα στους ΤουρκοΈλληνες και ΤουρκοΚρητικούς.
Γίνεται ο διαχωρισμός αυτός γιατί η ένωση της Κρήτης με την Μητέρα Ελλάδα δεν είχε επισυμβεί εισέτι.
Ο νυν Μητροπολήτης είναι τούρκος; Έχομε τούρκο Μητροπολήτη; Γιατί να μην έχομε Έλληνα;
ΑπάντησηΔιαγραφήΑΚΟΥ ΦΙΛΕ 1 Φεβ 2011 6:00:00 μ.μ.
ΑπάντησηΔιαγραφήΑΝΤΙΓΡΑΦΩ ΑΠΟ ΕΝΑ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ.
Ο πόλεμος εξακολουθεί να μαίνεται και υπάρχει διαρκής αναταραχή στο νησί και το 1867 στις 20 του Σεπτέμβρη, ο βεζύρης Ααλή Πασάς μαζί με τον Μητροπολίτη Κρήτης Διονύσιο χαριτωνίδη και τον Κωστή Αδοσίδη έρχονται στην Κρήτη.
Ο Αααλή πασας είναι ο εκπρόσωπος του Σουλτάνου.
Ο Κωστής Αδοσίδης ήταν ο αγας τού μεραμβέλλου.
Ο Διονύσιος απο την Αδριανούπολη τι ρόλο ΕΠΑΙΖΕ;
Ρίξτε μια ματιά τι μας λέει ο Παντελής Πρεβελάκης. ΠΑΝΤΕΡΜΗ ΚΡΗΤΗ σελ. 40.
"Μερικοί πουλημένοι φέρνανε γύρω τα χωριά, πασκίζοντας να τρομαριάσουνε το κοινό να γυρέψει όχι την ένωση με την Ελλάδα παρ’ αφεντάτο μέ πρωταφέντη τον Σουλτάνο , καθώς τόχε στην Σάμο.
Τα ίδια παράγγελνε απ’ το μεγάλο κάστρο ο μητροπολίτης ο ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ (δεν ήταν αυτός Κρητικός, κρατιόταν από την Αντριανόπολη).
Κι από το Ρέθεμνος , ο Επίσκοπος Λάμπης, ξενομερίτης κι αυτός, που οι Κρητικοί τον λέγανε Τουρκοπαϊσιο.
Έναν απ’ τούς πολλούς αφορεσμούς του πούφταξε στο χωριό τ’Ανώγια, τον επήρε στα χέρια του ο γέρο Μαλικούτης μπρος στη γεροντομάζωξη, τόνε διάβασε λέξη-λέξη σα να τόνε ξεκαρπούληζε, κι ύστερα τόνε πλάκωσε μ’ένα κοτρώνι.
«Καθένας αδερφοί, πού ρίχνει επαέ μιαν πέτρα, θάφτει τον αφορεσμό!
Στο έργο του πονηρού, χρειάζεται το ανάθεμα.»
Μερικούς από τους πουλημένους ο λαός τούς ξέσκισε με τα δόντια.
Τον τουρκοπαϊσιο, που ήταν αμπαρωμένος στο δεσποτικό, η Γενική Σύναξη, τόνε δίκασε λίγο υστερότερα σε θάνατο και παρακινούσε τον κάθε πατριώτη να τόνε σκοτώσει δίχως έλεος.
Ετσι για να ξέρομε με τι έχομε να κάνομε.
Και τι ρόλο βαράνε και σήμερα.
Το γυρίζουν μια στό ΠΕΝΤΟΖΑΛΙ και άλοτε στό ΤΣΙΦΤΕΤΈΛΙ οπως έκαναν Π Α Ν Τ Α.
Με μια δικαιολογία βέβαια.
Ως πρώτη ένοια στό μυαλό τους είναι η θρησκεία και οχι η Πατρίδα.
''οι αγαθες μας σχεσεις των δύο λαών διαταραχθηκαν οταν μερικοι ξυπολητοι πηραν τα οπλα το 1821. " -
ΑπάντησηΔιαγραφήΑπο λόγο του Βαρθολομαίου.
Τι αναρωτιέσαι; αν δεν σου έχει εμπιστοσύνη η τουρκία σου δίνει υπηκοότητα;
Λέω ο αφελής.
ΣΕ ΠΟΛΕΜΟ ΕΛΛΑΔΑΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΜΕ ΠΟΙΑΣ ΧΩΡΑΣ ΤΟ ΜΕΡΟΣ ΘΑ ΠΟΛΕΜΗΣΟΥΝΕ.
ΔΗΛΑΔΗ ΣΕ ΠΟΛΕΜΟ ΕΛΛΑΔΑΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΜΕ ΠΟΙΑΣ ΧΩΡΑΣ ΤΟ ΜΕΡΟΣ ΘΑ ΠΟΛΕΜΗΣΟΥΝΕ
Λόγια του Βαρθολομαίου:
ΑπάντησηΔιαγραφή«Δυστυχώς οι 2 λαοί διέκοψαν την υπέροχη συμβίωση των 400 χρόνων. Ξεσηκώθηκαν το 1821 κάτι ξεβράκωτοι και δημιούργησαν τις γνωστές προστριβές.»
Όπως ίσως είναι γνωστό, με πρωτοβουλία και προσπάθειες του οικουμενικού πατριάρχη Βαρθολομαίου, μετά από συμφωνία με την τουρκική κυβέρνηση, εξασφαλίστηκε το δικαίωμα απόκτησης της τουρκικής υπηκοότητας από τους Κρήτες ιεράρχες, έτσι ώστε να έχουν δικαίωμα ...διεκδίκησης του πατριαρχικού θρόνου (η Εκκλησία της Κρήτης υπάγεται απ’ ευθείας στο Οικουμενικό Πατριαρχείο).
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ καταφατική απάντηση των Κρητών μητροπολιτών, ανάμεσα στους οποίους και του "δικού μας", δικαιολόγησε με τον καλύτερο τρόπο τον όρο «τουρκόπαπας» που έχει αποδοθεί στους «ποιμένες» (με πρώτους πρώτους, τους πατριάρχες και τους μητροπολίτες) που έδρασαν στα όρια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ευρισκόμενοι σε απόλυτη σύμπνοια με τον εκάστοτε σουλτάνο, καταπιέζοντας από κοινού τους υπόδουλους ραγιάδες (οι προνομιούχοι παπάδες βεβαίως, δεν λογίζονται ως υπόδουλοι, γιατί πολύ απλά, ουσιαστικά δεν ήταν).
Τα συναισθήματα ποικίλα. Οι ευσεβείς χριστιανοί και πατριώτες, που γνωρίζουν δυο δράμια ιστορίας, αναρωτιούνται: «Μα είναι δυνατόν; Οι Τούρκοι μας ξεκλήρισαν και οι παπάδες μας οικειοθελώς να γίνονται “Τούρκοι”;» Απ’ την άλλη όμως, όσοι γνωρίζουν κάτι παραπάνω από δυο δράμια ιστορίας, ούτε απορούν, ούτε εξίστανται. Μπορούν να διαχωρίσουν τις έννοιες «Έθνος» και «Εκκλησία», που η τελευταία έχει καταβάλει «φιλότιμες» προσπάθειες να τις καταστήσει ταυτόσημες, ενίοτε παραχαράσσοντας την ίδια την ιστορία (την πραγματική ιστορία), που την έχει κατατάξει στις μαύρες σελίδες της.
(συνεχίζεται)
(συνέχεια)
ΑπάντησηΔιαγραφήΓια τους απορούντες, ας ξεκαθαριστεί -για μια ακόμη φορά- πως Εκκλησία και -ελληνικό- έθνος, ουδεμία σχέση έχουν. Ή μάλλον έχουν σχέση: Αυτήν του θύτη και του θύματος. Ουδέποτε οι Εκκλησία και οι παπάδες έβαλαν το Έθνος, πάνω από την Ορθοδοξία και «του Χριστού την πίστη την αγία», καθώς και τα συμφέροντά της. Ως γνήσιοι χαμαιλέοντες, προσαρμόζονταν άνετα, στις συνθήκες που θεωρούσαν καλύτερες και ευδόκιμες. Και μιας κι αναφερόμαστε στους Κρήτες ιεράρχες, ας (ξανα)θυμηθούμε τον «πατριωτικό» τους ρόλο στον ξεσηκωμό των Κρητικών, κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821, όταν γύριζαν την Κρήτη και έκαναν ότι μπορούσαν για να κάμψουν το ηθικό των επαναστατών, με κεντρικό σύνθημα: «Χριστιανοί! Ρίψατε το όπλα!».
Αφού λοιπόν, οι Κρήτες ιεράρχες θέλουν να συνεχίσουν την τουρκόδουλη παράδοση των προκατόχων τους, με γεια τους με χαρά τους. Δεν έχασε η Βενετιά βελόνι.
Ποιος ξέρει... Τώρα που ο Βαρθολομαίος έλυσε αυτό το «καυτό» πρόβλημα, ίσως ασχοληθεί και λίγο με τα εναπομείναντα γεροντάκια της Ίμβρου (απ’ όπου κατάγεται) και της Τενέδου.
Και για να ευχηθούμε στους νέους «συμπολίτες» του, και στην «νέα» (ή «μητρική») τους γλώσσα: Άι σιχτίρ...
Πάντως ανεξάρτητα από όλα τούτα, η ίσως ακριβώς επειδή έτσι έχουν τα πράγματα, ανάμεσα στα άρθρα της "Επιστημονικής Επετηρίδας", υπάρχει ένα άρθρο για ένα αληθινό Πατριώτη και Αγωνιστή. Τον αρχηγό Μεραμβέλλου καπετάν Κοκκίνη. Που μέχρι τα βαθιά του γεράματα αγωνιζόταν, κόντρα στα συμφέροντα κάποιων, με μια "ιερή" τρέλλα για την πατρίδα και την Ένωση. Και πέθανε από βόλι των "Συμμάχων" Ιταλών στην πολιορκία της Γεράπετρας. Άφραγκος αλλά με Τιμή!
ΑπάντησηΔιαγραφήΦίλε ανώνυμε των 9:38, πράγματι ο καπετάν-Κοκκίνης αγωνιζόταν "κόντρα στα συμφέροντα κάποιων". Κι αυτοί οι κάποιοι έχουν ονοματεπώνυμο: Κων/νος Σφακιανάκης, αρχηγός των έξι ανατολικών επαρχιών από το Βραχάσι.
ΑπάντησηΔιαγραφήΠρόκειται για έναν "υπερτιμημένο" κρητικό, που από τη μια μεριά ηγείται επαναστατικών ομάδων, από την άλλη όμως νοικιάζει τα μοναστηριακά κτήματα σε εξαιρετικά χαμηλές τιμές, με αποτέλεσμα οι πρόσοδοι των μοναστηριών να μην επαρκούν για να καλύψουν τις εκπαιδευτικές ανάγκες της περιοχής (μοναστηριακό ζήτημα). Και τελικά διορίζεται από τους Οθωμανούς διοικητής του Τμήματος (Νομού) Λασιθίου το 1979. Τώρα, τι επαναστάτης είναι αυτός που τελικά διορίζεται "νομάρχης";
Όπως η Νεάπολη σεμνύνεται για τον Καπετάν Κοκκίνη, έτσι και το Βραχάσι θα έπρεπε να σεμνύνεται για τον Στυλιανό Παπαδάκη, κι όχι για τον Κων/νο Σφακιανάκη.
Άντε όμως να τα πεις αυτά στους σημερινούς Βραχασώτες, που του έχουν στήσει και προτομή στην πλατεία του χωριού...
Άκου φίλε δέν σε κάνει νομάρχη ο Σουλτάνος η ο βεζύρης αν δεν είσαι δικός του άνθρωπος.
ΑπάντησηΔιαγραφήΑπό τον Σφακιανάκη όμως τρώγανε πολλοί και ιδίως οι προεστοι.
Είναι καμάρι τους όμως νάχουν τήν πλατεία συνεργάτες των κατακτητών.
Εδώ ο άλλος μας είπε ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ ΤΟΥ ΑΔΟΣΙΔΗ.
Λές και τον Αδοσίδη τον εστειλε ο Σουλτάνος για το καλό των Κρητών όπως και τον Διονύσιο τον τουρκοπαϊσιο-Λάμπης τον εξ' Αγχιάλου κ.λ.π.
Πότε θα κατανοήσουμε;;;;
ποτέ- ποτέ ποτέεεεεεεεεε.